Боль перасіліў немату...

Сярэдняя: 4.7 (3 галасоў)
Боль перасіліў немату,
I яркіх фарбаў мне не шкода,
Бо і сама я, як прырода,
То ападаю, то цвіту.

Яшчэ зямлі мяне вучыць
Любві штоночна і штодзённа.
I верш цячэ па целе сонным
I новай музыкай гучыць!
Святлом і цішаю сагрэта,
Перабіраю валасы.
Ва мне зімы,
                      вясны,
                                 і лета,
I лістападаў галасы
Звіняць, гудуць наперабой
I нараджаюцца нанова.
Я прачынаюся вяснова,
Нібы загон перад сяўбой...