...I самы позні час...

Сярэдняя: 4.3 (24 галасоў)

Так мала сустракаліся з табой,
Жылі дасюль паблізу невядома.
...А самы ранні час, — ён цалкам твой,
Калі забыта і пазбыта стома.

Яшчэ на плечы не увесь цяжар
Апаў з дарог нязначных і вялікіх.
Не засланяй зажураны свой твар
Радкамі з вершаў спеўнага Хадыкі!

Шукала між насмешнікаў радню
I абмінала твой пагляд глыбінны.
I не таму малілася агню,
I не таму свае пяяла гімны.

I не тваёй журылася журбой,
I не тваім прасвечвалася горам.
...А самы позні час, — ён цалкам твой,
Расчынены наўсцяж дрыготкім зорам.