...I прасвечваюць нашыя сэрцы

Сярэдняя: 3.9 (23 галасоў)

Як адбіткі вякоў, як набыткі,
Што не ў сілах здалець і смуга, —
Легендарныя коні і світкі,
Вышываная — кроўю — сцяга...

Нашы плечы ў баях не паслаблі,
Хоць крышыў іх нягоды віхор.
Чаратамі — сталёвыя шаблі
Над прадоннем былінных азёр.

Наша моц гартавалася ў буры,
На гарачых кастрах пачуцця.
...Неабутыя славы катурны
Пры высокім дыханні жыцця.

Песня й праўда — бясцэнныя зліткі
(Чужакам хай пасвецяць рублі).
Легендарныя коні і світкі —
Ўсё разбуджана гулам зямлі!

На паверцы стаім, па праверцы,
Растапляючы камень і лёд.
I прасвечваюць нашыя сэрцы
Каліноўскі. Купала. Народ.

...I самы позні час...

Сярэдняя: 4.2 (23 галасоў)

Так мала сустракаліся з табой,
Жылі дасюль паблізу невядома.
...А самы ранні час, — ён цалкам твой,
Калі забыта і пазбыта стома.

Яшчэ на плечы не увесь цяжар
Апаў з дарог нязначных і вялікіх.
Не засланяй зажураны свой твар
Радкамі з вершаў спеўнага Хадыкі!

Шукала між насмешнікаў радню
I абмінала твой пагляд глыбінны.
I не таму малілася агню,
I не таму свае пяяла гімны.

I не тваёй журылася журбой,
I не тваім прасвечвалася горам.
...А самы позні час, — ён цалкам твой,
Расчынены наўсцяж дрыготкім зорам.

...I тая, што даўно завецца Вашай...

Сярэдняя: 3.5 (23 галасоў)
...I тая, што даўно завецца Вашай
I з Вамі да балючага грудка,
Павек не адхісне майго бясстрашша
I не закрэсліць роўнага радка
Рукі маёй,
                  што знала толькі Вашу
На схіле самай светлае пары,
Сто тысяч мук за ноч перагартаўшы
За той адзіны промень на зары.
Сама вясна з'яднала нашы душы,
Сама любоў нас вынесла з агню.
...I ўсё ж баюся я радком парушыць
I разбурыць між намі цішыню.