Глыбы думак. Праху глыбы...

Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)

Глыбы думак. Праху глыбы —
За сівою даўніной
Паміж Сцылай і Харыбдай,
Паміж сценкай і сцяной.

Адзіноты век? Гукання?
Не пачуўшы голас мой,
Ты прышлеш мне прывітанне
Паміж сонцам і зямлёй.

Беспрытул? Ды, дзякуй Богу,
Не згасае успамін.
Дай мне ласкі на дарогу,
Дзікі ландыш і палын.

Будзе светла мне і горка
За лагчынай, за гарой
Паміж ранішняю зоркай
I вячорнаю зарой.

Гэта, мілы мой, лёсу насмешка...

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Гэта, мілы мой, лёсу насмешка:
На якую такую бяду
Белым цветам усыпана сцежка,
Я ж — на лёстачцы хісткай іду.

I нашто столькі мройнага квету
Абляцела яшчэ без пары,
I якому шчасліваму лету
Зноў кукуе зязюля ў бары?

Ты ідзі стараною, старонкай,
Мой, да кропелькі мой, і — чужы!
Белым кветам, калінаю горкай,
Агнявою агромленай гронкай
Паўстаю на ўспамінак душы.

Гэтак мне яшчэ не выпадала...

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Гэтак мне яшчэ не выпадала,
Не было ўва мне такой нуды,
Каб да беглай сцежкі прыпадала,
Што бяжыць няведама куды.

Гэтак не было яшчэ са мною, —
Каб не знала: вораг ты ці брат;
Каб канала над чужой струною
Сэрца,
            ўкамянелае ад страт.

...Чуйныя,
                 дажджом размыты крокі.
З дрэў злятаюць дзён календары.
I сатканы вобраз твой далёкі
З белага туману і зары.