У белым кіпені сады...

Сярэдняя: 3 (1 голас)

У белым кіпені сады,
У белым вэлюме маёвым.
Ды не прыйсці назад туды —
Там толькі роздым вішняковы.
Ды не прыйсці услед за той
Падзеяй, слаба прамільгнуўшай,
Калі зняверам, як вайной,
Разрабаваны нашы душы.
Ах, не прыйсці назад туды...
Але нашто? З якое мэты
У тыя белыя сады,
У летуценныя гады,
Дзе ні трывогі, ні бяды
Ні за сябе, ні за планету?..
Ды выбежыць цераз гады
Той вобраз, што не стаўся словам:
У белым кіпені сады,
Дзяўчынка ў вэлюме маёвым.
Ёй не прамоўлю: «Пачакай,
Перачакай пялёсткаў замець...»
Бо ўпершыню паклікаў май,
Бо і самой прыйшло на памяць,
Што абнавіўся свет з вясной,
Што нездарма спяваюць сцежкі,
Што варта жыць дзеля адной
Маёвай сынавай усмешкі.

У вянок Лесі Украінкі

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Век праляцеў, а ці сон?
Ліст аднаўляе дуброва.
Вам з Беларусі паклон,
Ластаўка роднага слова.

Гэта не помнік Ваш, не —
Рухі жыцця нажавыя.
I Ваты крылы жывыя
Сцелюцца іншай вясне.

Чуйна ступаць па зямлі
Тым,
          хто за Вамі — з Радзімай.
Колькі паэтаў ўзнялі!
Сэрцаў Вы колькі збудзілі!

З Вамі гамоніць абсяг.
Раіцца з Вамі прырода.
Песня і Песні прасцяг —
Леся —
               легенда народа.

У маладой журбе...

Сярэдняя: 5 (11 галасоў)
У маладой журбе
Мой новы дзень імжыць.
З табой і без цябе
Я прывыкаю жыць.

I долі не кляну,
Жыву такой, як ёсць.
Гарчэй ад палыну
Світае маладосць.

Мядовы пах сянца,
Туман — што сырадой.
...Каханы,
                  да канца
Абраны ты другой.

Любві не наталіць
Скупой дажджынкай дня.
А жыць — пакуль баліць
На сэрцы вышыня.