Над смутным днём, раптоўнай катастрофай...

Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)
Над смутным днём, раптоўнай катастрофай
Маіх празрыстых вобразаў і сноў,
Паўстану я,
                     пакуль дыктуе строфы
Маё жыццё нанова мне ізноў.
Паўстану я. Няхай збівае страта
Слабога і бяссільнага, а мне
Надзею мець, што хутка прыйдзе свята
I жнівень слоў на вецер не сажне.
Яшчэ й зязюля весела кувае
Над тым нядрэмна-сцішаным сялом.
І сонца промень зыркі дасылае,
Каб спапяліць расстанняў крыгалом.
I там, дзе лета бабіна на сконе
Бязлітасна асядзецца на скронь,
Які халодны шквал мяне дагоніць,
Неўтаймаваны, зоймецца агонь?..
Ды ведаю, што позняю парою,
Калі трывожыць сэрца зарапад,
Пушчанкай непрыручанай, лясною
Я пражыву між радасцяў і страт.
I, можа быць, зусім невыпадкова
Паўстану я ў святле нязменных мар
Дзяўчынкай той, якой вядома слова
I невядомы ўвесь яго цяжар.