Не воблака, а проста аблачынка...

Сярэдняя: 4.2 (43 галасоў)
Не воблака, а проста аблачынка
Загадкава плыве над галавой.
Смяюся я:
                  вясёлая дзяўчынка,
Як матылёк,
                     ляціць над кладкай той...

Як добра ёй журыцца беспрычынна!
Да твару ёй і лета, і зіма...
Усміхнуся я:
                    яшчэ бяжыць дзяўчынка
Па кладцы той, якой даўно няма.