Прыгаршчы святла

Сярэдняя: 5 (3 галасоў)

У паэтэс лірычнае адзенне,
Яно ў радках з заранак і аблог.
Ды колькі раз падманвалі падзеі
I адступаўся памагаты Бог.

Нібы ў часы раскосага Батыя,
На сэрцы словы пікай упадуць.
Ярлык прыклеяць самыя святыя
I грэшныя — упасці не дадуць.

Дзе час былы з паводкай весялосці,
Дзе шчыры поціск вернае рукі?
Саманаіў расстайнай маладосці
Агнём на сэрцы выпіша радкі.

I змые час дурных здзіўленняў пену,
I пачуццё абвугліцца датла.
...Паэзія, — яна не знае тлену,
Калі ў душы хоць прыгаршчы святла.