Спыню свой крок адчайны і таропкі...

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Спыню свой крок адчайны і таропкі,
Убачу ў непрытульнай цемнаце:
На дне пасляваеннага акопа
Шыпшына адзінокая цвіце.
Паміж былля і крапівы цярпліва,
Стаіўшы свой загадкавы сакрэт,
Глядзяць, як сарамяжлівае дзіва,
Пунсовыя агеньчыкі на свет.
Сама сабе адкрыю раптам вочы:
Ці не затым і я сюды прыйшла,
Што не хапіла для мяне
                                        аднойчы
Вось гэтага,
                     акопнага,
                                      святла?!
Прыпомніцца,
                         калючая,
                                         з частушкі...
Шыпы знянацку пальцы апякуць...
А ў вышыні пяюць і плачуць птушкі,
У адначассе плачуць і пяюць.
I, з гэтай песняй зліўшыся вышыннай,
Ва ўсёй сваёй яскравай прастаце
Жыццё маё, як дзікая шыпшына,
Хоць колецца, а ўсё-такі — цвіце.