Сумуем па сябрах, як па надвор'і...

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Сумуем па сябрах, як па надвор'і.
Асвойваем спрадвечныя ільды.
I адкрываем новыя сузор'і
I пад зямлёй знаходзім гарады.

Але куды ты, думка-непаседа?
Чаму крычыш, спакойная душа?
Далёка як —
                       да блізкага суседа!
I да клапот ляснога мураша!

Чаму так горна раструбіўся жораў,
А ў лістападзе — дрэва зацвіло?
Чаму такое, блізкае учора,
Спяваеш па-інакшаму, сяло?

Перабірае мама сонца ў кроснах,
Перабірае век
                        свой лёс з азоў.
Ты душны, свет. I сто разоў — дзівосны!
I неспазнаны — тысячу разоў!