То цёмны бор, то рэдзенькі лясочак...

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
То цёмны бор, то рэдзенькі лясочак,
То — залатога поля абалонь.
Спалі мяне, як чарнавы лісточак,
Але й тады ўваскрэсну праз агонь.

Не паспяшай падаць на развітанне
Руку.
          О як трывожна час ляціць!
Дэпрэсія дыхання ці світання?
Да вечара — ці доліла дажыць?

Я ўжо адчайна праганяю стому,
З дажджу сляпога вобраз твой ляплю.
Табе, мой боль, табе — і больш нікому! —
Я й перад смерцю вымаўлю: люблю.