За дзень пехаты прытаміліся ногі...

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)
За дзень пехаты прытаміліся ногі,
Вячэрняе сонца над тынам старым...
Усміхаецца дзед, што, на шчасце, дарогі
Не ўсе валакуцца ў зманашаны Рым.

I я усміхаюся ціха, міжволі
(Вядома, вядома ж, сівенькі, не ўсе!):
Мая ж прывяла мяне ў роднае поле,
На луг, што кунаецца ў ранняй расе.

На міг ад вачэй адвяду я далоні
I ўбачу, што ў гэтых раскошных лугах
Пасуцца яшчэ не апошнія коні
I складзены песні чыесь у стагах.

На міг я адкрыю сабе, што замала
Пражыта ў самотна-зялёным кутку,
Што часта губляла, калі вандравала
Без мэты,
                вось гэты лясок і раку.

Я думала, лёсам мне дадзена многа,
I многае, праўда, мне лёс падарыў:
Вось гэтую вечную ў вёску дарогу
I тую бярозку як памяць між ніў.